พิกุลทอง
กล้าพอไหม..
ถ้าเธอจะกลับไปไปกับฉัน
ไปบอกเขาว่าเรารักกัน
ขอให้เขาห่างเจ้านั้นแสนไกล
ห่างไปเสียแต่วันนี้
เพราะฉันมันช้ำชีวีจนจับไข้
เพราะเธอยังคงเหลือเยื่อใย
ให้คนที่เคยทำให้เธอช้ำใจตลอดมา
เธอบอกว่ากับเขาจบลงแล้ว
หากแต่เสียงยังคงเจื้อยแจ้วถามหา
ฉันพูดเรื่องนี้เธอก็ไม่กล้าสบตา
เพราะกลัวเสียหน้า ใช่ไหมคนดี
เมื่อจบกัน..
ทำไมเธอต้องไม่ลืมมันทำหน้าเศร้าอย่างนี้
หรือเธอยังตัดใจไม่ได้.. คนดี
ถ้าเช่นนี้...ฉันจะเป็นฝ่ายไป
ฉันจึงกล้าท้า
ท้าเธอว่าเธอกล้าพอไหม
กล้าพอที่จะรับ...เสียงเรียกร้องจากหัวใจ
กล้าไปกับฉันไหม
ไปบอกว่าใจเรารักกัน...