บินเดี่ยวหมื่นลี้
๏ ถ้อยรำพันรันทดกำสรดโศก
คล้ายดั่งโลกโหดร้ายทำลายหวัง
ปริ่มสิ้นแล้วชีวินต้องภินท์พัง
ทุกข์ประดังซัดสาดพิฆาตใจ
ฤๅ รันทดหมดหวังทุกอย่างแล้ว
ดุจดั่งแก้วแตกยับเกินนับไหว
จึ่งรำพันพจน์พากย์หลากความใน
กลั่นออกไปจนหมดความจดจำ
หยดน้ำตาเจ้ารินแทบสิ้นสาย
ด้วยมลายศรัทธาค่าเคยล้ำ
แท้เพียงหลอกตอกใจให้ระกำ
สุดท้ายช้ำข่มขื่นสะอื้นตรม
ในภาษาปรากฏคล้ายหมดหวัง
ไร้พลังจักฝืนความขื่นขม
อยากหยุดสิ้นหายใจ...จึ่งวายระทม
ช่างมิสม...กับตัวตนคนทระนง
หนึ่งความห่วงอาจห่างเหมือนอย่างเริ่ม
แต่คงเดิมห่วงใยมิไหลหลง
คำสัญญาต่อกันยังมั่นคง
อย่าพะวงว่าจักหายดุจสายลม
เธอเจ็บร้อย..ฉันเจ็บล้าน...เกินข
1536
6
0
หน้าส่วนตัว
