นักสืบ ไร้อันดับ
กาลครั้งหนึ่งปากตั้งตัวเป็นหัวโจก
อุปโลกน์วางแผนชัดกำจัดท้อง
ชวนอวัยวะทั้งหลายใจหมายปอง
พวกเราต้องประท้วงท้องลองสักที
พวกเราทำงานหนักเกินพักผ่อน
เท้าตะลอนเดินค้นหาน่าบัดสี
ตาต้องมองมือขยับจับดีดี
ฟันก็มีต้องเคี้ยวอย่างเดียวดาย
ลิ้นสัมผัสกับสิ่งใดให้รู้รส
คอต้องซดส่งผ่านอาหารหลาย
มีแต่ท้องนอนนิ่งยิ่งสบาย
ช่างไม่อายเอาเปรียบมากยากนำพา
ต่อไปนี้อวัยวะจะหยุดนิ่ง
เท้าไม่วิ่งมือไม่จับขยับท่า
ตาไม่ลืมปากสนิทปิดวาจา
ฟันห้ามมาเคี้ยวสิ่งใดให้คอกลืน
ครึ่งวันผ่านเสียงท้องร้องจ๊อกจ็อก
ปากร้องบอกเห็นไหมใครสะอื้น
อีกไม่นานหรอกท้องต้องพังครืน
คงหยัดยืนไม่ไหวใกล้เวลา
วันรุ่งขึ
2829
11
0
หน้าส่วนตัว
