ละไมฝน
๑
หยาดดาว...
วูบวาบผ่านสายตานกดุเหว่า
ขณะแววตาเจ้ายังโหยหาหยดน้ำค้าง
ประกายน้ำค้างพร่างพราว แต่เหน็บหนาว
แต้มดวงตานกดุเหว่าบนกิ่งสนบนลานผาหมอก
หมอกมิวายแม้ฟ้าเปิดแล้ว
ม่านหมอกนุ่มห่มคลุมลานผาหิน
ละมุนหมอกอ้อมโอบผาแกร่ง
กอดหินกระด้างให้อ่อนนุ่มเป็นเนื้อเดียวกัน
๒
ดวงตะวันผัดหน้าทาแก้มยิ้มแฉ่ง...เบิกฟ้า
หมอกฟ้อนคลื่นเหนือชะโงกเงื้อมหิน
โตรกผาหลับ ยังมิตื่นจากภวังค์ฝัน
เจ้าดุเหว่าชะเง้อมองดวงตะวันกลมโต
ร่ำร้อง...อยากกินผลแตงโมผ่าครึ่งซีกบนขอบฟ้า
นกเหงากระพือปีกพรึ่บพรั่บ ราวจะกรีดปีกบิน
แต่แล้วพลันหุบปีกลงกอดร่างเช่นเดิม
เหนือลานผาหมอกนั้น
หมอกหนาวยังมิวาย....
3877
5
0
หน้าส่วนตัว
