หนมครกเมืองคอน
ตาฉมกับยายงม ทอดภิรมย์แสงจันทรา
คะนึงถึงเวลา คราครั้งก่อนตอนพบกัน
วันนั้นตาฉมเขียน ฝึกพรากเพียรเขียนกลอนฉันท์
ยายงมชมชื่นปัน แบ่งความรักปักคาใจ
ตาฉมมิรู้เรื่อง รักเอื่องเขื่องเมลืองไหว
สงสัยมิกล้าไกล เกินฝันใกล้กับยายงม
จึงเดินเพลินเคียงข้าง ทนอ้างว้างมานานถม
สิบปีที่แอบชม ยายงมสวยรวยน้ำใจ
จักหาแจกันรัก เอาใจปักได้แต่ไหน
น่ารักหนักแน่นใจ ใครเล่าหนอพอเทียบยาย
ตาฉมแอบจ้องชม มองยายงมผมสยาย
ฤา ฟ้าจะแพร่งพราย ยายงมนี่แหละแจกัน
มองไปใจก็เพ้อ ปากจึงเผลอเผยภาพฝัน
น่ามองกว่าผ่องจันทร์ ฉันว่าแกนะยายงม
ฉันหามาแสนไกล แจกันใจจักใคร่สม
แกเอง นะ...ยายงม คือภาพฝันแจกันทอง
ยา
1814
0
0
หน้าส่วนตัว
