ราชิกา
** ฟากฟ้า อำไพ ในห้วงหาว
ไร้ดาว วาววับ ใยอับแสง
ฟ้ามืด มัวหม่น คนสิ้นแรง
เปลี่ยนแปลง พร่างพราย เมื่อฉายแวว
** ปรากฎ ให้เห็น ณ.เส้นฟ้า
ขีดกล้า ประกาย ดุจทรายแก้ว
ทางทึบ ทอดเห็น ดั่งเช่นแนว
เหนือแถว เทือกทอ พอเห็นทาง
** พริบตา ดาวฝัน พลันร่วงดับ
ลาลับ ไร้ดวง ทุกช่วงหาง
ฟ้ามืด หม่นดำ ต้องอำพราง
เวิ้งว้าง เทาทาบ มาอาบทา
** แท้จริง สิ่งหนึ่ง ได้พึงคิด
ลิขิต สร้างสรรค์ ที่ฝันหา
ฟ้ามืด ยังมี ช่วงเวลา
สว่างจ้า ด้วยแสง แห่งแรงใจ
** ชีวิต แห่งเรา อย่าเฝ้าท้อ
การรอ ค่ายิ่ง กว่าสิ่งไหน
สักวัน สำเร็จ ด้วยหทัย
หลักชัย มุ่งมั่น ฝันเป็นจร
1398
10
0
หน้าส่วนตัว
