อิงภู
นิรมิตกลางท้องทุ่งฟุ้งกำจาย
เป็นเลื่อมลายเลื่อมเกล็ดเมล็ดฝน
เป็นพรมพริ้วริ้วลายในสายชล
เป็นเวหนที่กำสรวลรวนน้ำตา
นั่งมองสายวสันต์ในวันนี้
เดี่ยวฤดีที่ร่วงโรยจักโหยหา
พาให้เศร้าเหงาหม่นจนเอกา
เสียงสาดซ่าพาจิตใกล้ปลิดวาย
คิดถึงสายวสันต์วันมีเธอ
ความสุขเอ่อดั่งหยาดทิพย์ระยิบสาย
กลางสายน้ำที่ฉ่ำรื่นชื่นพระพาย
กลางริ้วลายลอดรุ้งพยุงกัน
แต่ความคิดเป็นแค่จินต์ถวิลหา
ความจริงมาเรียกคืนให้ฟื้นฝัน
ให้โดดเดี่ยวอ้างว้างกลางชีวัน
สายวสันต์ยังหล่นโรยโปรยน้ำตา
นิรมิตกลางท้องทุ่งจรุงจรัส
หลังวสันต์สาดซัดเข้าโถมถา
ก็สาดแสงส่องใสในนภา
สุริยาเรื่องรองผ่องอำไพ.
><
2528
5
0
หน้าส่วนตัว
