บพิตร
ณ ห้วงหนึ่งแห่งวันฉันหลับใหล
ด้วยดวงใจโหยอ่อนร้อนลุ่มลึก
ความสับสนเคว้งคว้างความรู้สึก
ความสำนึกว้าวุ่นกับขุ่นมัว
ข่มตาหลับกับเวลาที่คลาคล้อย
ฉันล่องลอยสู่ฝันพลันสลัว
ภาพเลือนลางแห่งฝันนั้นน่ากลัว
ใจระรัวเกรงฝันนั้นเป็นจริง
ภาพของเธอจับจ้องมองหน้าฉัน
เราจบกันลืมได้ในทุกสิ่ง
จากวันนี้ลาไกลไม่พึ่งพิง
อยู่ก็ยิ่งปวดร้าวคงเข้าใจ
เธอหันหลังก้าวเดินเกินทัดทาน
ที่แผ่ซ่านคือเจ็บร้าวราวหม่นไหม้
ที่รินหลั่งคือน้ำตาวันลาไกล
สิ้นเยื่อใยทวนทบจบเส้นทาง
กับคืนวันผันผ่านเนิ่นนานนัก
เคยแน่นหนักมั่นใจไม่เหินห่าง
กับเวลาผ่านไปใยจืดจาง
ต้องลาร้างลืมคืนวันไม่หันคืน
ณ ห้วงหนึ่งแห่งราตรี
1100
3
0
หน้าส่วนตัว
