เมื่อแสงเช้าทอประกายเป็นสายอ่อน
ตะวันรอนขึ้นแทนทันดวงจันทร์ฉาย
ราตรีลับดับเลื่อนค่อยเคลื่อนคลาย
กรุ่นกลิ่นอายอรุณรุ่งทุ่งผกา
แสงบรรจบพบพื้นที่ยืนอยู่
นำไออุ่นมาสู่ทุกคูหา
แสงยามเช้าให้ชีวิตจิตวิญญาณ์
เหล่าปักษา มวลแมลง แปลงพิลัย
อากาศเย็นสัมผัสเย็นจับร่าง
ไออุ่นยังคอยสร้างทางสดใส
สร้างความหวัง สร้างแรงแห่งดวงใจ
เทเข้าไปให้ท่วมท้นล้นแผ่นดิน
นี่แหละ ! คือชีวิตหลังน้ำค้าง
แสงยังสร้างความอบอุ่นกรุ่นไอผิน
แสงยามเช้าเปรียบดั่งพลังชีวิน
ถ้าแสงยังไม่สิ้นก็ดิ้นไป