มองใบไม้ไหวพัดระบัดพลิ้ว ต้องลมปลิวใจโปรยโรยความหลัง คะนึงหาคนไกลไม่หยุดยั้ง ใจจะพังทำนบภินท์สิ้นแรงทาน หวนสายใยในสายรักที่ถักร้อย ใจคนคอยเจียนขาดไม่อาจหาญ เคยขัดข้องหมองใจให้รำคาญ กลายเป็นการณ์ให้จำย้ำรอยใจ จากถกเถียงเกี่ยงงอนย้อนยอกนัก เริ่มรู้จักเกลียวกลมพรมแจ่มใส พร่างแพรรักถักคู่รู้หทัย กลายดวงใจจากสองครองหนึ่งเดียว แม้นจักไกลเกินหนพ้นสายตา ฤดีแนบเสน่หาทุกส่วนเสี้ยว มั่นเสมอมีเธอเพียงผู้เดียว ที่หมายปองข้องเกี่ยวไปนิรันดร์
1104
5
0
หน้าส่วนตัว
