ยาหม่อง
หยิบไดอารี่เล่มเก่าขึ้นมาระบาย
บทสรุปความงมงายของคนอย่างฉัน
ตั้งแต่หน้าแรกที่เราได้เริ่มต้นความผูกพัน
ไม่เคยมีเลยสักวันที่ฉันจะสบายใจ
ทิ้งขว้างฉันเรื่อยมา
ให้เจ็บจมอยู่กับน้ำตาอย่างอ่อนไหว
พอจะมีสักครั้งที่เธอกลับมาดูแลหัวใจ
ก็กลับลืมหมดสิ้นไปที่เธอเคยทำร้ายมา
จะกี่หน้ากี่หน้าที่เปิดอ่าน
ก็เห็นแต่ตัวเองอยู่กับความร้าวรานอย่างเหว่ว้า
แม้ผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหนกับกาลเวลา
ร่องรอยน้ำตาที่อยุ่ในทุกหน้าก็ยังไม่หายไป
รูปของเธอยังคั่นอยู่หน้ากลาง
ภาพรอยิ้มเดียวที่เหลือให้ฉันอยู่บ้างคอยเก็บไว้
ส่วนข้อความที่เหลือทั้งหมดช่างรันทดในหัวใจ
ก็แค่คนเหงามันอ่อนไหวไปคนเดียว
หน้าส่วนตัว
1197
1
0
