รัถยา
เอ่ยถ้อยถามถึงฟ้าผ่านท้องฟ้า
ครวญรำลึกคราวครา..เคียงสมัย
คู่มนเกยเกี่ยวก้อยร้อยมาลัย
ทอสายใย ยวงรายเป็นสายรุ้ง
แหวกม่านครึ้มเมฆาหาดอกสร้อย
เห็นเจ้าลอยจรัสหล้า....นภารุ่ง
พระพายพัดเบิกระพี ธุลีฟุ้ง
ยังคงมุ่งมองมน..จนจันทร์ลับ
นัยน์แห่งดาววาววอนชอนทั่วพื้น
ค้นเม็ดทรายรายดื่นเพื่อสดับ
ไอกมลอวลปรายรายระยับ
กอบประกับประกบก้อนคืนคอนใจ
บรรจงก่อแต่ละเกร็ด เม็ดประดิษฐ์
ส่องวิจิตรปราสาท..สะอาดใส
ตั้งตระหง่านผงาดงามท่ามหทัย
มีสายใยรุ้งรอบเป็นขอบรัก
แม้นวันนี้..วันหน้าคงฟ้าสวย
จรัสสลวยเรืองผองสองสลัก
ราวตำนานนิรันดร์ร้อยที่ถ้อยทัก
นภาภักด์ยังบรรเจิดเฉิดสีฟ้า
1147
8
0
หน้าส่วนตัว
