แก้วประเสริฐ
พรายพิศวาส
เสียงคีตกาลสานเสนาะไพเราะเสียง
วิเวกเคียงพฤกษ์ไผ่คล้ายขับขาน
อวลอบหอมย้อมกลิ่นรัตติกาล
สู่ซาบซ่านดนตรีศรีพฤกษ์พนา
นกแสกร้องแว่วก้องคะนองป่า
สองนัยน์ตาเค้าแมวส่องค้นหา
กึ่งราตรีหอน้อยพลอยครวญมา
อยู่กลางป่าวังเวงเพลงล่องลอย
ชะเง้อมองสองตาพาเบิกกว้าง
ต้องเบิ่งค้างเพ่งพิศคิดเลี่ยงถอย
ห้วงหนึ่งอยากใคร่รู้หวังสู่คอย
ลบร่องรอยหมายแลชะแง้มอง
หญิงชายงามยิ่งนักประจักษ์เทพ
เฝ้าพึงเสพย์ภิรมย์สมสิ่งสนอง
มิเหมือนเราสาวบ้านผ่านสิ่งปอง
มวลละอองหยากไย่มากมายนัก
บุรุษหนุ่มแต่งกายคล้ายหน่อเชื้อ
มวยผมเอื้อเกล้าสูงเป็นพุ่มขยัก
เผดียงสาวงามอรชรอ่อนช้อ
หน้าส่วนตัว
2173
35
0
