ฤทธิ์ ศรีดวง
ฝนเริ่มตกลงมานอกหน้าต่าง
ในห้องช่างหดหู่ดูเงียบเหงา
ลมพัดคลอใบไม้ไหวเบาเบา
โต๊ะว่างเปล่าคอยเธอให้คืนมา
รูปของเธอยังวางข้างหนังสือ
ซองมือถือเคยวางอยู่ข้างหน้า
กระจกเงาตั้งคู่นาฬิกา
กุหลาบโรยไร้ค่าคาแจกัน
เหมือนหนังสือที่อ่านกันไม่จบ
เราอาจพบกันได้แค่ในฝัน
อยากขอโทษที่ไม่เข้าใจกัน
แต่โอกาสเหล่านั้นมันไม่มี
ทะเลาะเป็นว่าเล่นเมื่อเห็นหน้า
ถ้าสายตาสบกันต้องหันหนี
ไม่ว่าใครก็ใครออกไปที
จนวานนี้เธอมาอำลาไป
เธอยังยิ้มให้ฉันเหมือนวันเก่า
มาเก็บเข้าเก็บของแล้วร้องไห้
ฉันไม่รู้ดีใจหรือเสียใจ
จนเธอเดินจากไกลจึงได้รู้
เมื่อความเหงาก่อตัวไปทั่วห้อง
เมื่อเผลอมองใจหายเธอไม่อยู่
1653
5
0
หน้าส่วนตัว
