ขอนลอย
เปรียบมือแม่คือช่างปั้นคอยขัดเกลา
อุ่นน้ำนมนานเนาฉันยังจำ
โอละเห่เพลงกล่อมทุกเช้าค่ำ
อันอ่อนอุ่นน้ำคำประจำมา
สองมือที่กรำกร้านทำงานหนัก
ด้วยแรงรักและภาระอันหนักหนา
ว่าลูกเยาว์ต้องเติบใหญ่ได้วิชา
เป็นเครื่องหาเลี้ยงชีพวันต่อไป
จะเก็บเล็กผสมน้อยค่อยเสริมสร้าง
บนหนทางแห่งชาวนาในป่าใหญ่
จะรวบรวมฟางฝันอันวิไล
แลกเหงื่อไคลคราบหม่นที่คนเมิน
คือปณิธานของมารดรอันอ่อนอุ่น
เจือการุณแห่งรอยคำนำสรรเสริญ
สองมือน้อมประนมก้ม-เชื้อเชิญ
กราบบูชารอยย่ำเดินแห่งมารดา
ถ้วนตาใจอิ่มเอมเกษมศรี
สองมือที่มีแต่ให้ใหญ่กว่าฟ้า
สองมือที่ขัดเกลาแต่เยาว์มา
คือมือแห่งมารดาที่ข้ารัก.
1912
2
0
หน้าส่วนตัว
