นิทานพุทธฯ
พราหมณ์ผู้หนึ่งถมึงทึงดูขึงขัง
มุ่งหน้ายังเชตวันมหาวิหาร
หวังดุด่าพระศาสดาให้แหลกลาน
เพราะสันดานยังหยาบช้านัยตามัว ฯ
ครั้นมาถึงก็ดุด่าว่าไม่ยั้ง
พระพุทธนั่งฟังพราหมณ์ด่าดั่งฟ้ารั่ว
ด่าจนเหนื่อยเมื่อยทั้งเหงื่อเกลือเต็มตัว
ผ่านไปชั่วเพลาหนึ่งจึงเลิกไป
พุทธองค์ประจันหน้าสง่างาม
ตรัสถามพราหมณ์ ขอถามอย่างบ้างได้ไหม
อ