เธอคือกึ่งครึ่งหนึ่งของวิญญาณ ครั้งวันวารสร้างโลกเคยโยกไหว มาจากแหล่งแห่งเดียวของเสี้ยวใจ จากหฤทัยพระผู้สร้างทรงวางมา เธอคือสิ่งยิ่งใหญ่ใจหาโหย กาลร่วงโรยแค่ไหนยังใฝ่หา ทุ่มชีวิตจิตใจหวังได้มา แนบอุราพาชื่นทุกคืนวัน เธอคือรักหนักแน่นแสนห่วงหวง ประหนึ่งดวงฤทัยไอศวรรย์ เติมเต็มใจให้สมบูรณ์อุ่นสัมพันธ์ เปลี่ยนความฝันอันเลวร้ายให้กลายงาม เธอคือใคร ใช่อีกคนฉันบ่นเพ้อ หลงละเมอเธออยู่ไกลจึงได้พล่าม เราเป็นหนึ่งใช่สองคล้องติดตาม เธอนำความรักแท้มอบแด่ใจ....