ความรู้เต็มหัวจนแทบล้น
อัดอั้นกลั้นจนแทบระเบิดใส่
แต่ไม่เคยหยิบฉวยเอามาใช้
คิดจะพึ่งใครต่อใครไม่เว้นคน
ความรู้มีเต็มหัวแต่โง่เง่า
ยังตามติดเป็นเงาเขาทุกแห่งหน
หาโอกาสแย่งของเขาเป็นของตน
เขาอับจนก็เบิกบานสำราญใจ
หมดคนหนึ่งรี่ไปเกาะอีกคนหนึ่ง
แล้วดึงทึ้งความคิดเขาหน้าซื่อใส
ความรู้ดีแต่หัวใจหามีไม่
เห็นแก่ตัวเรื่อยไป..ไร้ยางอาย