Saran
แรกพบได้เจอดั่งฝัน
เธอนั้นเหมือนที่มาหา
คนที่คอยนั่งสบตา
ยิ้มหวานเมื่อฉันละเมอ
รู้จักเธอแต่เธอไม่รู้จัก
ก็เธอนั้นไม่เคยฝันถึง
จึงได้แต่ฝันเฝ้าคอยคำนึง
คิดถึงแต่เธอข้างเดียว
พร่ำบอกคิดถึงห่วงใย
เพราะใจมันร้องโหยหา
แต่มันไม่เคยมีค่า
ให้เธอหันมาเหลียวมอง
ปลอบใจตัวเองทุกครั้ง
ทุกวันที่ใจหม่นหมอง
คำว่ารักที่ทับเป็นกอง
เธอต้องได้เห็นสักวัน
เมื่อครั้งได้เคยโทรหา
วาจาสดใสแรกเห็น
คุยกันทุกเช้าทุกเย็น
ก็เห็นแต่เธอยิ้มมา
แต่เมื่อวันนี้โทรหา
ไม่มีเสียงเธอรับสาย
ไม่แม้คำทักทาย
ไม่มีแม้ใจไมตรี
เหตุผลของฉันคิดถึง
ห่วงใยจึงคอยเฝ้าถาม
เหตุผลของเธอรำคาญ
อย่ามาเซ
1086
1
0
หน้าส่วนตัว
