แอ็ปเปิ้ล
คุ้นเคยแล้ว...กับความมืดมิด
แต่หัวใจไม่ถูกปิดยังคิดที่จะฝัน
แม้น้ำตาจะรินไหลทุกวี่วัน
ในความเงียบงันนั้น...มันเป็นเรื่องธรรมดา
ครั้งหนึ่ง...ความรักที่เคยคิด
ดูช่างมีชีวิตและล้ำค่า
แม้ความรักในความจริงทำให้ฉันเสียน้ำตา
ถึงกระนั้น...ยังปรารถนาที่จะรักอย่างเข้าใจ
ผ่านมาแล้วความเศร้าทั้งปวง
ความหวงห่วงที่เคยมีและเคยได้
ทั้งความรัก ความคิดถึง ความห่วงใย
แม้สุดท้ายจะต้องจบลงด้วยคำลา
แล้ววันนี้...ฉันควรจะกลัวอะไรอีก
เมื่อชีวิตไม่อาจหลบหลีกความจริงสิ่งที่ว่า
ไม่มีอะไรแน่นอนในหัวใจผู้คนที่ผ่านเข้ามา
หากฉันต้องเสียใจอีกสักครา...ก็ไม่ทำให้คุณค่าแห่งรักลดน้อยลง
1266
7
0
หน้าส่วนตัว
