รักตนอย่าจนใจอย่ารักใครอย่างทุ่มเทสักวันเขาหันเหจะเจ็บร้าวราวชีพวายเรื่องรักมักแปรเปลี่ยนใจคนเวียนน่าเบื่อหน่ายรักแล้วก็กลับกลายผลสุดท้ายอาจชิงชังหวังรักจะสดใสคงนับได้อย่าพึงหวังสำรวมใจระวังอาจภินท์พังไมแน่นอนใครใคร่รักก็รักเถิดให้ดีเลิศสโมสรเห็นค่าตนไว้ก่อนไม่รุ่มร้อนตอนจากลารักดีนั้นมีแน่ก็พ่อแม่รักลูกยารักยิ่งกว่าแก้วตาเกินสรรหามาเปรียบเปรยรักกันต้องเข้าใจคือการให้ไม่ละเลยสุขทุกข์ไม่เชือนเฉยฝึกให้เคยไม่ช้ำใน...อิอิช้ำในก็ใบบัวบกเน้อ .....
5651
6
9
หน้าส่วนตัว
