พอ
"ทำไมถึงต้องให้บอกอยู่ซ้ำซ้ำ"
คือถ้อยคำที่ได้ยินจนชินหู
ทำอะไรผิดไปอีกละตู
แม่จึงจู้จี่บ่นจนข้ามวัน
"ต้องให้สอนให้สั่งกี่ครั้งเชียว"
เสียงเข้มเขียวพร้อมไม้เรียวที่ก้นฉัน
อันพ่อเราเล่าก็บ่นไม่น้อยกัน
ที่ต่างนั้นคือบ้างบ่นบ้างปนตี
กว่าจะโตขึ้นมาได้หูแทบดับ
ปลีน่องกับแก้มก้นแทบป่นปี้
ด้วยเสียงบ่นปนไม้เรียวบุพการี
ให้รู้ดีรู้ชั่วกลัวอบาย
ทุกวันนี้เลี้ยงชีวีพอมีสุข
มิไห้ทุกข์กระไรนักดอกสหาย
อันดีชั่วรู้แบ่งซีกหลีกอบาย
รู้แบ่งปันรู้เก็บจ่ายรู้เพียงพอ
ที่ยังขาดแลโหยหามิเห็นหน
คือเสียงบ่นปนไม้เรียวของแม่พ่อ
ดุจรอยรักปักใยหวงห่วงพะนอ
อยากจะขอรอยเสียงนั้นทุกวันไป
อยากยินเสียงแม่พร่ำบ่นจนก้องหู
เสี
1368
2
0
หน้าส่วนตัว
