กวีวิเวก
ว่ากลอนเรื่องความเบื่อหน่ายกายใจกลอน แต่งไปให้ระบายออกมาเสียเรื่อง ราวมากหลายหลากให้อ่อนเพลียความ เบื่อเนี้ยเป็นทีไรรำคาญจังเบื่อ ผู้คนที่ชอบจะสั่งการณ์หน่าย สันดารแบบนั้นเป็นไหนๆกาย ก็เหนื่อยอ่อนเพลียมีโรคภัยใจ ก็ไม่สงบลงหรือเย็นเลยคอยคิดอยู่ว่าจะทำแบบไหนคิด นึกไปก็มีแต่คำถามอยู่ หรือจากวนเวียนทุกเมื่อยามว่า จะตามใจตนหรือทนไปจะ ยังคงเสแสร้งสร้างรอยยิ้มทำ เหมือนลิ่มให้ค้อนลงจะดีไหมแบบ เย็นเยือกชินชาทนๆไปไหน ไหนก็คิดไซร้ว่าได้ตังจิตใจจริงที่คอยนึกอยากทำใจ นั้นนำให้หยุดลงเสียตรงนี้จริง อยู่ว่าทำไปคงจะดีที่ อยู่นี้ดีกว่าที่อื่นใดคอย ถาม
2674
1
1
หน้าส่วนตัว
