ลูกกลิ้ง
ฝากสายลมพรมใจให้ลอยล่อง
เอาละอองของคนที่ปนเหงา
เสพหม่นหมองครองไว้ในซึมเซา
ช่วยบรรเทาเศร้าฤทัยได้จางคลาย
รัตติกาลพานพบสบดาวเดือน
คอยเป็นเพื่อนเยือนใจไม่จางหาย
สุดขอบฟ้าราตรีมิจางคลาย
ที่สลายเสื่อมไปคือใจคน
ชีวิตกับสับสนบนเส้นทาง
สุดเคว้งคว้างว่างเปล่าเศร้าฉงน
ฝากสายลมพัดเอาเหงากมล
ไปให้พ้นหนทางของข้าที
คนเจ้าเอ๋ยมักได้ใจเปลี่ยนแปลง
แกล้งแสดงแต่งแต้มแซมหลากสี
สุดยอกย้อนหลอนหลอกดอกชีวี
ให้ฤดีมีเหงามาเฝ้าใจ
รัตติกาลผ่านมาคราหวั่นไหว
ช่วยปลอบใจให้เหงาเราสดใส
อยู่เป็นเพื่อนเยือนไว้ในฤทัย
นานเท่าไรไม่เคยเลยห่างกัน
วอนสายลมพัดพามายาไป
ให้พ้นใจจากข้าอย่าเหลียวหัน
1612
5
0
หน้าส่วนตัว
