หาได้เป็นเช่นลมมาชมช้อง แล้วลอยล่องปองหายมลายหลง ใช่แสงโสมชมชื่นคืนพะวง แล้วมืดลงตรงรุ่งสะดุ้งใจ ใช่แสงสูรย์อุ่นใจในกลางวัน แล้วลากันสั่นหนาวคราวคืนไหน ใช่น้ำค้างพร่างพรมตรมฤทัย แล้วห่างหายได้แสงแห่งสุรีย์ ใช่ดินฟุ้งคลุ้งปลิวลิ่วตามลม คงหมองตรมขมขื่นยื่นเปรียบพี่ ที่ห่างหายใช่ใจสิ้นใยดี เพราะงานมีที่มากยากผละวาง มีไมตรีที่ร่ายมาให้เจ้า ขอรับเอาคราวเคียงเผดียงข้าง จะชมชื่นยืนพิศม์พินิจอางค์ คราวเคียงข้างหวังร่ายได้กล่อมกลอน ฯ
900
8
0
หน้าส่วนตัว
