อัลมิตรา
..๏ ใจลอยเหม่อเพ้อรำพันวันฟ้าหม่น
กลางสายฝนที่กระหน่ำดั่งย้ำเหงา
จนหยาดของน้ำตาฟ้าน้ำตาเรา
ไหลคละเคล้ารวมกลายเป็นสายเดียว
ทุกข์แห่งกายร้ายหนาวไม่ร้าวเจ็บ
แผ่วเพียงเล็บข่วนลูบแค่วูบเสียว
แต่โศกซึ้งตรึงในฤทัยเทียว
มันลดเลี้ยวลึกนักสุดหักใจ
หวั่นย่อมหวั่นจนหวาดอาจมีบ้าง
แต่ซ่อนพรางสารพันเกินหวั่นไหว
ปากเก็บงำช้ำชอกมิบอกใคร
กักทุกข์ไว้เกินกลั้นอัดอั้นมี
สิ้นห่วงหาอาลัยจากใครเขา
คงเหลือเรากับซากรักเป็นสักขี
หลั่งมาเถิดสายฝนชลธี
เชิญขยี้ใจกายให้วายปราณ
หนึ่งในร้อยรอยทุกข์ที่ซุกอยู่
แทรกฝนพรูพรมไผทอันไพศาล
ฟ้าจะสวยสดใสอีกไม่นาน
หวังหัวใจเราจะผ่านความมืดมน ๚ะ๛
1771
34
0
หน้าส่วนตัว
