ม้าก้านกล้วย
เพราะแววตาฉายฉาบอาบแววหมอง
คราบน้ำตาเอ่อนองสองปรางเปื้อน
เหม่อและหม่นเลื่อนลอยไปราวไม่หมือน
เคยสุขสันต์ฉันท์เพื่อนแต่เดิมมา
รับรู้ได้ว่าเธอคงผิดหวัง
คงพลาดพลั้งรักสลายกลายเป็นว่า
วิมานทองทลายรั้งพังครืนมา
จึงนองหน้าน้ำตานวลครวญประโคม
เพราะเศร้าโศกเกินไปเกินใครกล่อม
เกินกว่าน้อมนวลนางมาแนบโน้ม
แรงพิลาปเกินกู่เอ็นดูโลม
ปิ่มจะโถมโจมกระโจนโค่นชีพวาย
เพื่อนรัก
โปรดหยุดพักตระหนักผ่อนก่อนจะสาย
ร้างรักแล้วใช่จะร้างร่างมลาย
ทำร้ายเมื่อร้างรักขอทักท้วง
ร้องออกมาเถอะนะน้ำตาเศร้า
หยาดมาล้างความเขลาเบาความหวง
หลอมละลายไมตรีที่หลอกลวง
แล้วก้าวข้ามผ่านห้วงห่วงระทม
สูดหายใจเขาไปอย่างช้าช
981
1
0
หน้าส่วนตัว
