ปริญญา อินทร์อุดม
ยามอยู่ในวังวนทนบาดจ็บแม้จะเก็บอาการประมาณไหนเมื่อวันหนึ่งถึงจุดสุดทำใจต้องเดินไปจากจุดที่สุดทนจะหยุดเจ็บปวดใจนั้นไม่ง่ายต้องตะเกียกตะกายหลายร้อยหนเหมือนกำลังแหวกว่ายสายน้ำวนป่วยไข้จนเกือบไม่รอดทอดอาลัยคนอื่นมิเหลียวแลแย่อยู่แล้วตนต่อแถวทำร้ายซ้ำทำอยู่ได้ตนควรต้องอาทรตนก่อนใครและขอบใจคนคดให้บทเรียนมิรู้จะเกิดอะไรในพรุ่งนี้จะยังมีหรือไม่ ใดจะเปลี่ยนมีคนใหม่เห็นค่ามาแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนต่อไปหรือไม่มีจะยังเหลือคนหนึ่งซึ่งยังอยู่ยังเป็นคู่อยู่เคียงไม่เลี่ยงหนีจนถึงวันสุดท้ายปลายชีวีอยู่คงที่จนวันเผา...ตัวเราเองจงเข้มแข็งเถิดหัวใจเลิกไห้ห่มสู้ยิบตาอย่าให้ตรมมาข่มเหงหนีจากความทุกข์โศกโลกวังเวงแล้วร
7335
2
1
หน้าส่วนตัว
