ความจริงการไม่รู้จักาลเวลาก็เป็นสิ่งดีเหมือนกันนะ...ไม่รู้ว่าเมื่อวานคือเมื่อไหร่ไม่รู้ว่าจุดไหนที่ชั้นเคยยืนอยู่หากเป็นนางเอกที่เอาแต่พร่ำบ่นโทษโชคชะตาคงได้กลายเป็นเด็กที่ไๆม่รู้จักโตสักทีปลูกต้นไม้ต้นใดย่อมไม่อาจรักษาให้เติบโต งอกงาม ผลิดอกให้ชมได้คงเลิกถอนหญ้าเพราะกลัวงูคงเลิกรดน้ำต้นไม้ เพราะไม่อาจลุกจากที่นอนได้คงไม่อาจลืมตาสู้แสงอาทิตย์ได้ได้แต่หมกตัวอยู่ในห้องมืดๆแคบๆที่มีกลิ่นอับเหมือนปลาเค็มลอยมาแล้วก็หมดแรง หมดลมหายใจ สมองไม่อาจสั่งการได้
0
0
0
หน้าส่วนตัว
