Salukphin
แพรผืนนี้มีค่าไหมไม่อาจรู้
ด้วยมองดูไร้ค่าใยผ้าหมอง
มิพลิกพลิ้วปลิวไสวใครจะมอง
ลอยละล่องฟ่องฟ้ายามราตรี
ไม่ทอแสงวะวับงามจับตา
ทั้งผืนผ้ามิมีเงาเข้าแต้มสี
ฟ้าก็คล้ำดำสนิทในคืนนี้
แพรจึงมีสีคล้ำเหมือนช้ำใจ
แพรผืนงามวามวาวพราวระยับ
ใครจ้องจับต้องงันงงและหลงใหล
ด้วยเส้นสายลายใยผ่องต้องตรึงใจ
คนใกล้ไกลต่างหมายปองครองแพรงาม
น่าประหลาดปรารถนาช่างอาภัพ
ใครยากจับแตะต้องเหมือนของห้าม
เพียงสายตาเชยชมข่มคำปราม
ยังต้องคร้ามเงาประกายพ่ายผืนแพร
ระริกไหวไอน้ำค้างหว่างรัตติกาล
แพรผสานหวั่นไหวไร้รอยแผล
ทอใยรักฟักประสา
หน้าส่วนตัว
1673
5
0
