ครูพิม
มีดกรีดใจยับเยินเกินแก้ไข
รวดร้าวใจเขาเดินเมินหน้าหนี
ลืมลบเลือนรักเก่าที่เรามี
ทิ้งถิ่นที่รักเราเศร้าเดียวดาย
ถ้อยคำที่ถากถางพลางเหยียดหยาม
เจ็บลุกลามปวดปร่าคราห่างหาย
ระทดท้อแทบล้มตรมใจกาย
ชีพใกล้วายดับดิ้นแทบสิ้นใจ
ล้านถ้อยคำเสกสรรค์มาปั้นแต่ง
เขากลับแบ่งรักนั้นเกินทานไหว
เหยียบและย่ำกล้ำกลืนฝืนอาลัย
ทุกห้องใจย่อยยับลงกับมือ
วิมานร้างสร้างไว้ไร้คนสร้าง
รอยรักจางห่างหายเขาไขสือ
สร้างรักใหม่ลืมเก่าคนเล่าลือ
ว่าเราคือ...คนรักเก่า เท่านั้นเอง
คำสัญญาเก่าเก่าเรากอดไว้
แต่เขาไยเหยียบย่ำซ้ำข่มเหง
เถอะบอกใจลบล้างเช่นนักเลง
อย่าได้เกรงเหงาเจ็บ...เก็บแล้วลา
หนาว
1609
41
0
หน้าส่วนตัว
