เฮาชาวดอย
เมื่อยามแล้งดินซุยเป็นผุยผง
แสงแดดร้อนโลมลงตรงกลางทุ่ง
ลูกชาวนาทิ้งนาเข้ามากรุง
ต่างก็มุ่งหน้ามาหางานทำ
ทิ้งพ่อแม่แก่เฒ่าเอาไว้บ้าน
เฝ้ารอคอยลูกหลานกาลเช้าค่ำ
บ้านฟากไผ่เอียงเอนเหมือนเวรกรรม
สุดจะนำพาไปด้วยไร้แรง
กาลเวลาพาไปวัยแก่เฒ่า
รอวันเน่าเฒ่าชราไม่กล้าแกร่ง
มีเพื่อนจันทร์และเทียนไม่เปลี่ยนแปลง
จนถึงวาระแห่งการสิ้นลม
ย่างเข้าสู่เหมันต์อันหนาวเหน็บ
ร่างซีดเจ็บกายาไร้ผ้าห่ม
คิดถึงลูกอาลัยใจตรอมตรม
ป่านนี้ขมขื่นไหมใจคนรอ
สายลมหนาวพราวสายพระพายเป่า
เนื้อผู้เฒ่าระริกไหวข้างไฟก่อ
ลมเหมันต์บรรเลงคล้ายเพลงซอ
ที่เร่งล้อเริงร่าไม่ปราณี
รุ่งแสงทองส่อ
1414
1
0
หน้าส่วนตัว
