๏ กับการที่เขียนกลอนในตอนว่าง แล้วหยิบกลอนมาวางเหมือนสร้างฝัน เพียงเท่านี้ก็สุขได้ในแต่ละวัน ทุกข์เกินกั้นก็ระบายลงในกลอน กับการที่อ่านกลอนในตอนว่าง จนพบปะบางอย่างแนวทางสอน ภาษาไทยเคยแย่เริ่มแน่นอน จากเชาว์อ่อนริเขียนพากเพียรจำ เขียนกลอนแล้วนั่งนิ่งดุจเบื้อใบ้ อย่านะใจ,อย่าดัดจริต,อย่าคิดถลำ ตัวอักษรที่ประดอยเป็นรอยคำ เพียงลำนำผ่านไปคล้ายลางเลือน เพราะเขียนเพื่อสุขใจไปวันวัน มิเทียบชั้นนักปราชญ์มาดเสมือน "..เรากระทำเพื่อเรา.." จิตเฝ้าเตือน แค่คนเถื่อนอารมณ์เหงาก็เท่านั้น ๚ะ๛
1506
9
0
หน้าส่วนตัว
