ตะวัน
แหงนหน้าพบสบตาฟ้าแล้วพร่าหวั่น
ที่ไหววาบคือภาพฝันกระนั้นหรือ
แน่แหละฟ้า ไม่สงสัยในฝีมือ
แต่ปืนถือนั่นเหนี่ยวนิ่งจะยิงใคร
กี่ศพเล่าที่เฝ้าฝังดินทั้งผืน
จากไออุ่นกระสุนปืนที่ยื่นให้
ตายทั้งตื่นเมื่อปืนเปลี่ยวได้เหนี่ยวไก
ตายทั้งตัวตายทั้งใจตายทั้งเป็น
ร่างที่ร่วงนั้นล่วงลับกลับบ้านเก่า
แต่ร่างกูใครรู้เล่าใครเขาเห็น
มองร่างเหยื่อหายใจไหวอย่างใจเย็น
แต่ที่จริงใจกูเต้น อยู่เป็นระยะ
เหงื่อซึมมือที่ถือปืนเพราะตื่นหวาด
ช่วงชีวิตมันถูกวาดผิดจังหวะ
ยังจำภาพวันที่บวช เสียงสวดพระ
ยังจำภาพกองขยะที่ขุดค้น
เมฆพยัคฆ์ปักสายฝนลงบนโลก
ละเลงหลอมความเศร้าโศกความสับสน
นี่น้ำฝนหรือน้ำตาพร่าอยู่
2506
2
0
หน้าส่วนตัว
