วรรธนภิโยกุล
อยากจะไปหาเธอ
แต่กลัวใจถ้าได้เจอเขา
กลัวเรื่องราวความลับระหว่างเรา
จะถูกเขารื้อฟื้นกลับคืนมา
กลัวว่าเขาจะรู้เรื่องราวในวันผ่าน
กลัวใจจะทรมานที่เห็นเธออยู่เคียงคู่เขา
กลัวกลั้นใจกายไม่ได้ต้องหึงเอา
กลัวเธอมีปัญหากับเขาเพราะเรื่องเราในวันวาน
เรื่องที่พลั้งใจกายในวันก่อน
เรื่องที่เป็นครูสอนหัวใจฉัน
ว่าเป็นมือที่3ต้องทนเศร้าอย่างไรกัน
ที่สอนให้ฉันได้เรียนรู้ว่าควรอยู่หรือจากลา
เรื่องราวของสองเราในอดีต
เปรียบดังคมมีดคอยกรีดใจฉัน
ปวดร้าวทรมานเมื่อนึกถึงมัน
แม้ว่าจะล่วงพ้นผ่านคืนวันนานเท่าไร
ตราบจนถึงในวันนี้
รู้ตัวเองดีว่าที่ของฉันอยู่ตรงใน
ทำได้เพียงรักษาตำแหน่งคนนอกหัวใจ
ไม่มีสิ
994
1
0
หน้าส่วนตัว
