หมี่เป็ด
โลกที่อยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า
๑).
ดูเหมือนว่า
ท่านกับข้าพเจ้ามีความเหมือน
สัมผัสทุกสิ่งอย่างอย่างรางเลือน
ไร้เพื่อนไร้ใครไร้มิตร
ภายในกรอบแคบแคบเราแอบตน
ต่างคนโบกปูนก่ออิฐ
ล้อมบ้านกั้นทางขวางทิศ
เก็บตัวอยู่มิดชิดชีวิตเรา
ดูเหมือนว่า
ดวงตาอ้างว้างเราว่างเปล่า
เสียงผิวปากเรียกนกให้ผกเงา
ส่อชัดความเศร้าของเงาตา
ท่านกับข้าพเจ้าปิดบ้านตน
ปล่อยถนนม้วนฝุ่นจนมุ่นฝ้า
กลิ่นแล้งเรื้อรังยังค้างคา
กระจกหนาหน้าต่างปิดตาย
๒).
ความฝันเราเลือนรางและจางเจือ
หายใจเพื่อบางอย่างอย่าร้างหาย
เราฟังเสียงสะเก็ดของเม็ดทราย
แตกทำลายเนื้อเม็ดเป็นเกล็ดน้อย
มุมห้องข้าพเจ้านั่งเก้าอี้
ควันบุหรี่