นักสืบ ไร้อันดับ
ตากับหลานจูงมือกันทุกวันเห็น
ตอนเช้าเย็นไป-กลับเพื่อรับหลาน
หน้าโรงเรียนเป็นประจำซ้ำเหตุการณ์
ตาเดินผ่านหน้าฉันทุกวันมา
มือแห้งเหี่ยวกุมมือน้อยร้อยความคิด
ภาพยังติดตรึงให้ใจปราถนา
อยากมีมือใครบ้างไม่ร้างลา
เหมือนมือตากุมมือฉันทุกวันไป
สีหน้าตาเงียบสงบเหมือนพบสุข
หลานสนุกคุยจ้อพ้อเสียงใส
กระโปรงแดงโบว์สองข้างต่างแกว่งไกว
พลิ้วไสวใต้ตะวันอันงดงาม
เด็กกำพร้าอย่างฉันทุกวันนึก
ความรู้สึกอยากมีใครคอยไต่ถาม
อยู่อย่างไรกินอิ่มไหมในนิยาม
ปลอบโยนตามความรู้สึกนึกถึงกัน
ตาเดินช้าผ่านกันทุกวันทัก
ส่งรอยยิ้มอิ่มประจักษ์สลักขวัญ
อยากมีใครเป็นอย่างตามาแบ่งปัน
ถักทอฝันคนที่ซึ่งไร