เปเป้ซังแม่มู๋ผู้เดียวดาย
อยู่ท่ามกลางสายฝยอันเหน็บหนาว
นี่กี่คราวแล้วนะนี่กี่หน
มรสุมรุมเร้าจับจิตจน
สั่นสับสนหนทางที่จะไป
ทุกหยาดหยดกระหน่ำซ้ำผสานลม
ยิ่งขื่นขมกายระริกแทบไม่ไหว
สั่นสะท้านคล้ายน้ำแข็งลึกเข้าไป
อยู่ข้างในความคิดและตัวตน
หนาวเหน็บเหนื่อยจักเจ็บเกินกรีดร้อง
มีรอยร่องของชีวิตที่แห่งหน
ที่ต้องรู้ต้องเผชิญต้องอดทน
เหลือเพียงหม่นคราบน้ำตาที่หลั่งริน
ท้อเหลือเกินกับการต้องสู้ฝน
เกิดเป็นคนมิได้มีใจเป็นหิน
เจอเรื่องทุกข์คละความเศร้ามิอาจชิน
วิญญาญ์บินโบยโบกยามอัปรา
หากว่ามีเรือนใจให้พิงพัก
ใจคงหนักแน่นแกร่งกว่าภูผา
แต่เรือนใจนี้ล่มมานานมา
เลยต้องล้าแรงโรยกลางลมวน
1322
4
0
หน้าส่วนตัว
