กวีบ้านไร่
ณ ดินแดน แสนไกล ใจแทบขาด
คิดถึงนารถนวลน้อง ใจห่วงหา
อยู่คองโก ไกลโพน อัฟฟริกา
ส่งใจมาทุกนาทีที่เคลื่อนไป
ในตอนเช้าเมฆหมอก ลอยต่ำ
คิดถึงคำพูดจาของ น้องพิศมัย
ว่าอยู่ห่างอย่าลืมถิ่นแดนไทย
หากบินไกลอย่าลืมส่งใจมา
เดินเที่ยวป่า มาเที่ยวเขา เศร้าดวงจิต
ยิ่งเพิ่มคิด ความห่วงไย ให้ห่วงหา
เพราะเห็นดอกไม้สวยพริ้มงามเกินตา
อยากจะหยุดเวลาดูความงาม
ดอกไม้หนึ่งมีดอกสีม่วงแดง
ก้านแล้งใบ สงสัยอยากถาม
ว่าเจ้าชื่อดอกอะไร ช่างงดงาม
ดุดพระพรามกลางดง ป่าพงไพร
จึงให้ชื่อดอกไม้ที่พบพิศ
แทนดวงจิตที่คิดถึง คลายสงสัย
ในคำถามว่าเจ้าชื่อดอกอะไร
ในดวงใจร้องบอก ดอก รัชนี
เมื่อฟังใจ
1364
1
0
หน้าส่วนตัว
