คืนค่ำอ้างว้างเดียวดาย
เดือนมืดมิดหลับไหล
ใจมืดมนหมองเศร้า
ฟ้ากว้างใหญ่ไร้ถิ่นเยือน
ร่ำร้องครวญคร่ำช้ำระทม
สายลมปัดเป่าความเศร้ามิจางคลาย
ดวงดาวจากไปไร้ซึ่งจุดหมาย
ทรุดตัวบนผืนทรายคอยดาวเดือน
๙ ธันวาคม ๒๕๔๗