ทิพย์โนราห์ พันดาว
คืนฟ้ามัวเมฆหม่นฝนพร่ำสาย
กระแสพรายสาดส่งลงพฤษสันต์
สายฝนร้าวชโลมใจไร้ดวงจันทร์
นิ่งเงียบงันแม้หริ่งไพรยังไม่ครวญ
ริมม่านฟ้ามีรอยช้ำจดจำรัก
ไร้เพิงพักหัวใจให้กำศรวล
ยามฝนพร่ำฝันอำพรางยังครางครวญ
ไร้แสงนวลแห่งจันทรายิ่งล้าใจ
หยดน้ำพรายกระทบลงตรงผืนหล้า
ดั่งใจข้าหลุดหล่นทนหวั่นไหว
ยามนี้รักหลุดลอยแสนน้อยใจ
เสียงหริ่งไพรยังไร้เงาเหงาสิ้นดี
ริมระเบียงใจร้าวหนาวลมฝน
ยังอวลอนอุ่นไอฝันสรรสร้างศรี
เขียนบทรักเรียงร้อยถ้อยวลี
เพียงยอมพลีสละร่างสร้างตำนาน
เชิญมาอ่านตำนานเศร้าเหงาที่สุด
ใจมีจุดอ่อนในไร้ผสาน
เขียนเป็นแต่กวีเศร้าเหงาร้าวร
2390
1
0
หน้าส่วนตัว
