หมู่นกกาส่งเสียงร้องก้องเซ็งแซ่
ฝูงกระแตไต่ไม้ใกล้พลบค่ำ
ลมระเรื่อยเฉื่อยพลิ้วผ่านม่านสีดำ
ริมฝั่งน้ำไม่วังเวงเพลงยามเย็น
แม้ใจเหงาเศร้าบ้างบางขณะ
ยังลาละลบเลือนทุกข์ซุกยากเข็ญ
ธรรมชาติวาดภาพงามทุกยามเย็น
ประดุจเป็นน้ำทิพย์หอมหลอมเลี้ยงใจ
ยลตะวันปันสีทองทาบท้องน้ำ
ยามใกล้ค่ำระยิบยับวะวับไหว
งามจับตาจดจ้องมองคราใด
อบอุ่นในไอละอองของตะวัน
ธรรมชาติงามยามเย็นนี้ที่บ้านป่า
หมู่นกกากล่อมบรรเลงเพลงสวรรค์
สายลมพลิ้วลิ่วระรื่นตื่นนวลจันทร์
ดุจภาพฝันจับใจใช่เกินบรรยาย.