ฝนระรินร่วง น้ำตาฟ้าหลั่ง จากห้วงขอบฟ้า ภวังค์ในจิต เมฆดำคล้ำมา แหงนดูทุกทิศ น้ำตาฝนริน เหมือนติดอารมณ์ ฟ้าหมองร้องไห้ โลกเป็นสีเทา หยดไผลลงผิน แสนเหงาใจขม ดั่งคนหมดสิ้น ระทวยระทม ชีวินตายลง ซานซมใจพลัน ร้าวกายร้าวรัก "น้ำตาฟ้า"เอ่อ แหลกหักเป็นผง ละเมอเพ้อฝัน ค่าไม่มั่นคง ถึงหนึ่งใครกัน พะวงทรวงใน ทุกวันไ
1496
1
0
หน้าส่วนตัว
