Saran
ดวงจันทร์ลอยสูงขึ้นไปมากแล้ว...
อาบไล้ทุกสรรพสิ่งแฝงไว้ด้วยความเหงาวังเวง
ฉันแหงนมองบนท้องฟ้าที่หม่นหมอง
หากแต่ยังมีรอยยิ้มจากเงาจันทร์เจือจางอยู่
ทว่ามันช่างเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเศร้าระทม
ฉันนอนไม่หลับ...
ไกลออกไปมีนกกลางคืนบินตัดฟ้าไปมาอยู่อย่างเดียวดาย
ความสงสัยถามฉันว่า...
ทำไมนกกลางคืนจึงบินอยู่เพียงตัวเดียว
หรือธรรมชาติกำหนดมันให้ต้องเดียวดายในราตรี
หรือมันรักที่จะบินเพียงตัวเดียว
บินชมแสงจันทร์ เพื่อดื่มกินความเปลี่ยวเหงา
ฉันถามกับตัวเอง...
แล้วตัวฉันมีอะไรที่ต่างจากมัน
ไม่มีเลย
หัวใจฉันตอบ
หรือบางทีธรรมชาติได้กำหนดให้ฉันเป็นดั่งเช่นนกตัวนั้น
ฉันก็ไม่รู
1295
4
0
หน้าส่วนตัว
