krajokngao
วามรัก ความหวัง และความฝัน
ความผูกพัน ความห่วงใย และห่วงหา
ความคิดถึง และชิดใกล้ตลอดเวลา
ไม่มีค่าสูญสิ้นจากความทรงจำ
เมื่อเธอเอ่ยคำลา..ว่าไม่รัก
เกินทนนักที่ใจต้องเจ็บช้ำ
คิดเสียดายที่หลงเชื่อในน้ำคำ
และกับสิ่งที่เธอทำให้ตายใจ
พอแล้ว...ขอพอเพียงเท่านี้
อย่าย่ำยีกันจนเกินจะทนไหว
ออกไปซะ จากไปให้ไกลไกล
ทิ้งเอาไว้แค่ตัวฉันเท่านั้นพอ
นับจากนี้จะทำใจให้เข้มแข็ง
เก็บเอาแรงที่ยังเหลือก้าวเดินต่อ
ทางข้างหน้าแม้ยาวไกลไม่รั้งรอ
จะไม่ท้อ..แม้อุปสรรคนั้นมากมาย
ขอทำตามที่ตัวเองต้องการบ้าง
แม้อ้างว้างที่ใจแตกสลาย
แต่เจ็บนี้ยังไง...ไม่ถึงตาย
ไม่เลวร้ายเกินที่จะฝ่าฟัน
ขอไปมีชีวิต
1264
2
0
หน้าส่วนตัว
