ฉางน้อย
ละอองน้ำค้างพรมพื้นห่มหญ้า
ชุ่มชื่นพสุธาพาสดใส
บนนภาดารากระจ่างพร่างพฤกษ์ไพร
ลมลูบใบไม้ออล้อราตรี
หนาวน้ำค้างกลางดึกนึกโหยหา
รักค้างคาอกเบื่อเหงาเหลือที่
แสงจันทร์สาดนวลเพ็ญงามเช่นนี้
คืนไม่มีใครอยู่เป็นคู่เคียง
เสนาะธรรมชาติกรีดหรีดหริ่งกล่อม
หลับในอ้อมอกป่าผวาเสี่ยง
ไกลแสงสีวิไลนัยสำเนียง
สุขชั่วเพียงดาวเดือนคล้อยมิน้อยใจ
ขอเป็นเพื่อนเดือนดาวสกาวฟ้า
ลืมเวลานาทีหากมีได้
วางชีวิตอิสระวิไล
ทิวาราตรีไหวตามใจตน
มองคลื่นน้ำข้ามฟ้าทะเลว้าง
มืดมนทางอย่างไรไม่สับสน
มีดาวน้อยคล้อยรุ่งมุ่งตามทน
นาวาคนอ่อนเขลาแล่นเอางาน
ก้าวให้ถึงฝั่ง
2854
5
0
หน้าส่วนตัว
