แก้วประเสริฐ.
อาวรณ์รัก หนึ่งนางเดียวเกี่ยวก้อยร้อยสู่ฝันหนึ่งเธอนั้นพันผูกปลูกสดใสหนึ่งหมายปองครองไว้ในห้วงใจแสนวาบไหวคลั่งไคล้ให้ลืมตัว จันทร์เอ๋ยเจ้าแสงนวลชวนสวาทงามพิลาสหายไปในแสงสลัวใยบอบบางเหลือเกินเพลินลืมกลัวตราบมืดมัวแฝงซ่อนยอกย้อนฤดี ปากกับใจมิตรงส่งมธุรสแล้วแสร้งปดหลอกไว้ให้หมองศรีนี่แหละหนอรักแรกเหมือนแฝกตีผ่านนวลฉวีชอกช้ำระกำใจ จะรักใครสักคนจนต้องคิดเหมือนหนามปลิดเลือดไว้ไร้สดใสน้ำจากตาหลั่งรินสิ้นห้วงใยเธอฝากไว้เหมือนลมบ่มกายา มองบุปผาเบ่งบานผ่านเศร้าหมองหยาดละอองสายฝนปนเสน่หาอันความหวานฝากไว้ในรจนายากนำพาบั่นทอนห่อนเปรมปรีดิ์ หอมระรวยชวยชื่นคืนแสงสกาวอบอวลพราวระรินจินต์
6261
24
6
หน้าส่วนตัว
