ฉันเกิดมาโชคดีที่ไม่สวย ไม่ร่ำรวยทรัพย์สินสิ้นปัญหา ไม่โดดเด่นเป็นดาวพราวนภา เป็นเพียงคนธรรมดาน่าภูมิใจ มีพ่อแม่พี่น้องผองเพื่อนรัก ไม่มากนักมิ่งมิตรพิสมัย ครูอาจารย์สอดส่องมองเลยไป เจ้านายไม่เสริมส่งคงลืมเรา เห็นมีเธอคนเดียวเที่ยวเยินยอ เชิดชูต่อฉันล้ำนำใครเขา วานเทิดทูนฉันแต่แค่ทำเนา อย่าเพียรเฝ้าปลื้มกันฉันหลงตน ฉันพอรู้ดูท่าว่าเธอชอบ แต่ข่ายขอบสัมพันธ์มันสับสน หากคิดคู่เคียงฉันนั้นต้องทน เป็นแค่คนทั่วไปไม่อวดตัว