นักเขียนพเนจร
บนท้องฟ้ามีดวงดาวพราวระยับ
สอดสลับวับวาวสกาวใส
มีดวงจันทร์คอยส่องแสงอยู่แสนไกล
เปล่งแสงใสให้ท้องนภาดูน่าชม
บนท้องฟ้าที่กว่าใหญ่ไกลสุดแสน
ยังไม่แม้นเดียวดายเหมือนกายฉัน
บนท้องฟ้ามีเดือนดาวอยู่นับพัน
คอยสร้างสรรเปล่งแสงให้สวยงาม
แต่ตัวเรายามนี้ไม่มีใคร
ที่จะให้คอยคิดถึงคอยห่วงหา
ขาดสีสันปั้นแต่งจำนรรจา
เปรียบเหมือนว่าอยู่คนเดียวเปลี่ยวหัวใจ
มองท้องฟ้าน่าอิจฉาจริงหนอเจ้า
มีเดือนดาวคอยส่องแสงสว่างใส
ถึงจะหายวับวาวเป็นคราวไป
แต่ไม่นานก็มาใหม่อีกไม่นาน
ต่างกับตัวของเราเศร้าที่สุด
มีความรักก็สดุดกลิ้งล้มหงาย
รักกับใครได้ไม่นานก็เดียวดาย
หรือสงสัยอยู่คนเดียวไร้เหลียวแล
อยากมีคนเคีย
997
2
0
หน้าส่วนตัว
