25 มิถุนายน 2550 17:57 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ฉันเพิ่งกลับจากโรงพยาบาลบ้า รักษาอาการบ้า ประสาทแตก....................
แหกคอก อย่างคนวิกลจริต และคนโซ ขี้โรค ............
พร้อมๆกันกับการรักษาตัวในห้อง ไอ ซี ยู คราวเดียวไปพร้อมๆกัน
นั่นแหละ เพื่อนแท้ เพื่อนรักทั้งสองของฉัน....มันไม่มีวันทิ้งฉัน
ฉันอยู่ข้างๆ สมรภูมิ สนามรบ...........หากเป็นไปได้ ฉันจะไปตายที่นั่น
คล้ายเป็นวัฒนธรรม ประเพณี งานเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ทุกวัน
จุด.......แต่ไม่ใช่พลุ หากแต่เป็น......อะไรที่ไม่อยากพูดถึง
อย่างน้อยดีกว่าเกิดมาชีวิตนึงเปลืองเปล่าประโยชน์......................
โดยหาสาระ อะไรไม่ได้เลย
ก้อนดิน ก้อนหนึ่ง เล็กๆผสมผสานกลายเป็นผืนดิน.............
ฉันรักผืนแผ่นดิน เช่นกัน ฉันก็รักพี่น้องของฉันทั้งอิสลามและพุทธ..........
ฉันจะไปตายที่นั่น..........เลือดทาบทาผืนดินไทย
ตรงกันข้ามระหว่างสะเก็ดระเบิด.......................
หรือ สะเก็ดธุลีดิน ฝุ่นคลุ้ง..............................
.............อัลฮัมดูลิลละฮ์...................
แท้จริงเราเป็นของพระองค์วันหนึ่งเราย่อมกลับคืนสู่พระองค์
LIVE
ศิลป์กีรีติ ว่าโร๊ะ
7 มิถุนายน 2550 16:28 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
จากนั้น.........ฉันก็พบสิ่งหนึ่งที่มิอาจ......ค้นพบ
เพียงแต่.....เบี่ยงเบนจากวิถีเดิม
ความคาดหวัง ความรัก กระทั่ง ความฝัน...
ฉันขยันถือกระบี่ ฟัน ควัน.....หวังมลายล้าง.
31 พฤษภาคม 2550 18:58 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ฉันเริ่มต้นจากไม่รู้จะตั้งตัวเริ่มต้นที่ตรงไหน
จากติดลบ ที่ยิ่งกว่าศูนย์...และไม่มีเป้าหมาย
ก็เฝ้าแต่ถามตัวเองขึ้นซ้ำๆ.......ว่าฉันกำลังเป็นอะไร
ไม่รู้ ซิ ฉันก็ไม่รู้...........
ดุจกวีที่ไม่รู้หนังสือ และเป็นใบ้
ดุจบุคคลที่อ้างประชาธิปไตย แต่ไม่รู้คุณค่า
ดุจชาวนาที่ไถ คราด หว่าน ดำ แล้วไม่เก็บเกี่ยว
ดุจคนกรีดยางพารา ที่ไม่มีมีดกรีดยาง...............
เป็นเรื่องราวของไม้ขีดไฟ เปียกชุ่ม แฉะ
การจุดประกาย คราสายฝนโบยตีหนาวสั่น
กองฟืนฉ่ำน้ำ อาจเป็นเชื้อฟืนอย่างดี
หลบซ่อนกายอยู่ใต้พงหญ้ารกทึบ
ใบไม้จะร่วง เพียงแค่แรกเริ่มผลิใบ
ยอดอ่อนปลิวว่อน หล่นซบผืนดิน
กอไม้ เหลือเพียงกิ่งก้าน ต้านทานกระแส
ผลิดอกเบ่งบาน โอดโฉมดอกไม้สะพรั่ง
กลีบงามโปรยปราย ชูช่อไสวบนปลายไม้
ค้างคาวและนกค้าวแมว จักหากินตอนกลางวัน
แมลงวัน ไขว่คว้าหาความหอมหวานจากน้ำผึ้ง
หากแต่ผึ้งหาความเหม็น จากกองขยะ อุจจาระเน่า
สายรุ้งจะถักทอ ทอแสง กลางเที่ยงวัน แดดเปรี้ยง
ฝนตกมาพร้อมหิมะพื้นที่บริเวณใกล้เส้นศูนย์สูตร
บอกกล่าวถึงหยาดน้ำค้างกลางสายฝน
ใครคงไม่เข้าใจ....ระแคะระคาย ถึงความหมาย..แม้แต่ฉัน?
ฉันคือใคร? และไม่มีวันเข้าใจ ฉันเขียนอะไรไปไม่รู้?
...........??????????????????????????
ฉันเป็นใคร? ทำไม? เพราะอะไร?
ฉันจะเข้าใจไหม????????????
ไม่เข้าใจ?
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
31 พฤษภาคม 2550 ผสมผสาน 24 เมษายน 2550
.
27 พฤษภาคม 2550 17:33 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
.นอนรับลมทะเลโชยหัวเรือ.............................
รู้สึกเจือจาง เลือนลาง อารมณ์หวิว...
หัวหนุนแคมเรือ จ้องก้อนเมฆคล้ายภาพวิว..
เป็นทิวทัศน์ บรรยากาศ..เปลี่ยวเหงา......................................
.แหงนจ้องดูดาวบนฟ้า ..มองพระจันทร์เพียงซีก
การปลีกตัวเอง..หามุมสงบ..ฟังคลื่นลมที่บางเบา...
ทิวเขา และหมู่เกาะ สะท้อนซ่อนเป็นภาพเงา..
ทะเลสีเทาของกลางคืน...ของเรือกำลังเดินทาง....................
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
26 เมษายน 255
25 เมษายน 2550 14:16 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
คลื่นลมสงบ เราก็ได้พบรักใหม่อีกครั้ง
ผ้าฮิญาบยาว หญิงสาวปล่อยสยายตามความต้องการของกระแสลม
ไอเค็มน้ำทะเลและเยื้องย่างก้าวของเทพธิดาชายหาด
กรีดกราย ย่างเท้าบนหาดทราย เปลือกหอย ปูเสฉวน ปูลมเป็นบริวาร
ถ้าฉันจะรักเธอ ฉันควรจะทำน้ำทะเลให้จืดได้เสียก่อน
อิสระที่จะรักเธอฉันมี แต่อาจมีขอบเขตจำกัดแคบๆ
เล็ก จนเหลือฉันเพียงคนเดียว แคบจนขยับเขยื้อนไม่ได้
เงาความรัก ฉันพยายามวิ่งตะครุบ จนหัวเข่ามีแต่รอยบาดแผลและเลือด
เธอนั่งนิ่งไม่พูดจา เธอคงไม่มีอะไรบอกกล่าว
เพ่งมองคนแปลกหน้า เธอคงไม่อยากช่วยคนแปลกหน้าที่หกล้ม
เธอคงไม่คุ้นหน้าคุ้นตาฉัน เพราะภูมิลำเนาเราต่างไกล ห่างออก
สิ่งแวดล้อม การเจริญเติบโต เลี้งดู ประเพณีที่แตกต่าง
ได้โปรดฉันอยากให้เธอได้รู้ ความสิเน่หาซ่อนอยู่ในฉัน
เพื่อปัจจุบันและอนาคต อาจขนานกันจากผลพวงแห่งอดีต
ความรักเพียงสักนิด สู่หนทางหล่อเลี้ยงชีวิต แรงบันดาลใจ
เรื่องราวที่เล่าไม่เคยจบเลยสักครั้ง ไม่มีตัวอักษร ถ้อยคำสื่อสารใดๆ
สิ่งที่ดูงดงาม ยามต้องแสงไฟสังเคราะห์กลางดึกดื่น...
อารมณ์อาจเบี่ยงเบน โอนเอียงไปบ้าง ไม่ถึงกับหักเห
ผลจากการทุ่มเทเพื่อเอกราชแห่งสติสัมชัญญะ กู้เอกราชปลดปล่อย
อิสระและเสรีภาพ อยู่ในกรงขัง บุหรี่ เหล้า บ้องและเข็มฉีดยา
สารเคมีที่สูบฉีดระบบสายเลือด ควันไฟสืดเข้าไปหลอนประสาท
ปราสาท มหาวิหาร เทพธิดา ชายทะเล วิมาน บนฟ้าสวรรค์
ฉันก็ไม่สามารถเข้าใจ ความงดงามกว่าเธอ แล้วหญิงสาว
ฉันก้มเก็บใบไม้แห้งมอบให้เธอ ของขวัญแด่เธอชิ้นแรก
อิสระอาณาจักรควันและเมายา....รักเราไม่มีจุดหมาย
มัวแต่ถ่มน้ำลายขึ้นฟ้าทำไม? เมื่อกลับมาตกบนหน้าตัวเอง
รอยเท้านวลขาวที่ก้าวย่างบนหาดทรายและน้ำทะเลสีฟ้า........
ดวงใจแห่งรักเพียงซีก....ฉันยังตามหา..ฉันมั่นใจว่าต้องได้พบ........
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
11 กุมภาพันธ์ 2550
.
หน้าส่วนตัว
2040
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
