17 มกราคม 2550 17:54 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. หันมองกลับหลัง.....ความทรงจำที่ผ่าน
ซากตอตะโกลุกไหม้ไม่เหลือเศษถ่าน
เป็นเพียงขี้เถ้า....ร่องรอยของวันวาน
ปล่อยดิ่ง จ่อมจม อยู่ใต้ทะเลลึก
มันคือความรู้สึก รู้สึกคิดถึงในบางครั้ง
เธอคือ คนหนึ่ง ผู้หญิงที่จุดประกายความหวัง
เธอคือ ความรักครั้งหนึ่ง ที่ฉันว่ายน้ำด้วยมือเพียงข้างเดียว
กลางสายน้ำเชี่ยวกราก ทั้งที่ฉันว่ายน้ำไม่เป็น
จีรนุช เธอคือเกาะหนึ่ง งดงามซ่อนตัวอยู่ในทะเล
ฉันคือปลิงอัปลักษ์........เธอไม่เห็นความเท่ห์
เสน่ห์ที่เธอมองไม่เห็น และปฏิเสธ มัน
ความบริสุทธิ์ จริงใจ จากฉันไม่มีความหมาย เธอมองข้ามผ่าน
สาวน้อย เธอคือ ความยั่งยืน ของความสวยงาม
เธองดงามเสมอ........ในมิตรภาพ........
ไม่เป็นไร เก็บความเป็นเพื่อนของเราไว้
ใส่กล่องความทรงจำ.....เก็บรักษา.....
เปิดออกระลึกถึง เมื่อคิดถึง..........
ความรู้สึกดีๆ ยิ้ม และ หัวเราะ........
2 มกราคม 2550
.
17 มกราคม 2550 17:40 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. แท่งชอล์ค และกระดานดำ ที่ยังไม่ได้ลบด้วยแปรง
คือเนื้อหา สาระสำคัญ เผยแพร่ เขียนถ่ายทอด
แด่เด็กๆ เพราะรักและผูกพันธิ์ ในความรู้สึก
ปรารถนาเห็นเยาวชน เติบโต อ่านออกเขียนได้
อุดมการณยังคงแรงกล้า ท้าทายเพื่อบุกบั่น
เด็กๆเยาวชน รอคอย ปลูกฝังจริยธรรม เป็นคนดี
จิตวิญญาณแห่งความเป็นครู มีจุดมุ่งหมาย
พร้อมจุดประกายแห่งแสงสว่าง ล่วงพ้นอวิชชา
ในความเป็นครู ด้วยใจรัก สะท้อนความเสียสละ
พลีร่างกาย จิตใจ ทุ่มเท ศรัทธาอย่างมั่นคง
เส้นทางข้างหน้า มีแต่หลุมพลาง กับดัก ไม่หวั่น
เส้นขีดแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย อยู่บนเส้นด้าย
ทอดเท้าก้าวด้วยเปี่ยมหวัง เพื่อเด็กๆ ขาดด้อยโอกาศ
แม้ความจริง พลัง และ ความฝันยังเลือนลาง
กระแสข่าว ความเป็นไป ในความไม่สงบ
ผลกระทบ ระส่ำ ปั่นป่วน หวาดระแวง ปวดร้าวสาหัส
หยัดยืนด้วยอุดมการณ์ และ จิตวิญญาณครู
เหตุการณ์นองเลือด กลายเป็น บททดสอบ
เมื่อแท่งชอล์คแท่งแล้ว แท่งเล่า เปื้อนเลือดและแตกหัก
ครั้นใบไม้สดหลุดร่วง ทั้งที่ไม่สมควรร่วงหล่น
สายเลือดและหยาดน้ำตา หลั่งออกมาพร้อมๆกัน
กลางดงลูกปืน และดงระเบิด ที่ดำรงอยู่
บางสิ่งที่ยึดมั่นอยู่ในใจ เพื่อเยาวชน เด็ก คือความฝัน
ศรัทธาในอุดมการณ์ จิตวิญญาณของครู พร้อมพลีและเสียสละ
ฉันทึ่ง และ ซึ้ง
16 มกราคม 2550
.
17 มกราคม 2550 17:09 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. แม้เราเหมือนในความเป็นนก
แต่ก็มีกำแพงกั้น ระหว่างความเป็นนกเช่นกัน
เจ้าหญิง...หงส์ขาว....สง่า...เลิศเลอ...
ฉันก็น่าจะรู้ตัวฉันเองดีหรอกว่า ฉันคือเผาพันธ์กา
โอ้.....สรญา......
ความต่างและช่องว่างระหว่างเราห่งไกลเหลือเกินนัก
เราพบกันด้วยการโคจรของโลก...และหมุนผ่าน
ความบังเอิญของเวลา...นำพาให้เรารู้จัก
ถายในรั้วโรงเรียน....สีเทา-แดง..เพื่อนร่วมห้องเรียน
ฉันแอบปลื้มตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นในห้องเรียน คาบแรก
เธอคือนางฟ้าแห่งพิมาน เจ้าหญิงสรญา.รัศมีเปล่งประกาย
ฉันเป็นลูกชาวนาริอาจอยากเป็นอัศวิน ไฝ่ฝันถึงการขี่ม้าขาว
เก็บความรู้สึก เจียมตัวเองมองเงาอยู่เสมอ
เธอคงไม่เคยรู้ว่ามีเพื่อนคนนึง เก็บงำความปลื้มใจ
เก็บความลับไว้มานาน เจ็ดปีกว่าผ่านมาแล้ว ไม่เคยบอกเธอ
......................ความจริงก็คือความจริง.............
ฉันสร้างความรัก.........ด้วยปีกเพียงข้างเดียว
เธอคือคนรักของฉันโดยไม่รู้ตัว.........
เธอคงจะรู้แล้วเมื่อฉันสารภาพกับเธอ..............
แต่ในความเป็นเพื่อน มีความทรงจำดีๆอยู่ใช่ไหม...
กล่องความสวยงาม ความหลัง บรรจุด้วยความทรงจำดีๆมิเสื่อมคลาย
10 มกราคม 2550
.
17 มกราคม 2550 16:43 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. เขาว่ากันว่า กลางคืน คือ การพักผ่อน
การนอนหลับ คือการพักสายตา,สมอง,ร่างกาย,จิตใจ
ภาวะการหลับ คล้าย การตายชั่วขณะหนึ่ง
จิตวิญญาณออกจากร่าง ล่องลอย สู่ความฝัน
ทิ้งร่างกายคล้ายศพ นอนแน่นิ่ง อยู่กับที่แต่ไหวติง
สลบไสล หลับลึก เดินละเมออย่างไม่รู้ตัว
ฉันคือนักนิทรา ยากที่จะหาตัวจับ
ไม่มีใครจะมาแข่งขัน หลับมาราธอน กับฉันได้
สมญานาม ของฉัน เจ้าชายนักนิทรา
กลางวัน กลางคืน ไม่มีพรมแดนขีดแบ่ง
ตื่นเช้า แปรงฟัน อาบน้ำ ล้างหน้า เกิดอาการง่วงหาวตลอดเวลา
..... แล้วฉันก็ย้อนกลับ ไปนิทราอีกครั้ง
ปลดปล่อยอารมณให้เคลิ้ม การนอนหลับคือความสุข
ฉันเรื่องง่าย ไม่มีอะไรมาก แค่ฝูกหมอนก็ใช้ได้
ปรารถนาเอนกาย พักพิง ทอดร่างกายหลับ
เมื่อเปลือกตาค่อยๆปริ ล้า หนักลงๆ เกินจะรั้ง
นั่งสัปงกไปทำไม ปล่อยตัวเอง สู่บรรทม
วันๆ ไม่ต้องทำอะไร ไม่มีงาน ธุรภารกิจใดๆ ไม่จำเป็นต้องสนใจใคร
ความเฉื่อยชา และ ขี้เกียจ เป็นแค่เรื่องธรรมดา
ความท้าทายของฉัน ฉันจะนอนจนเป็นอัมภาษ
บนโค้งสะพานฝัน ฉันคือเจ้าชายนักนิทราผู้ยิ่งใหญ่
15 มกราคม 2550
.
17 มกราคม 2550 16:20 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. สายทิพย์ เธอเป็นสายที่หลั่งชะโลมจากสวรรค์
ดั่งหยาดน้ำ...ใสบริสุทธิ์ ทิพย์ ของฟากฟ้า
เด็กผู้หญิงไร้เดียงสา ........น่ารัก.........
เรารู้จักกัน ในรั้วโรงเรียนประถมฯ
กลางอาณาเขต บริเวณความทรงจำวัยเยาว์
เก็บเรื่องราว ปลื้มในตัวเธอ เก็บไว้ในสมุดบันทึก
ในความรู้สึก เหมือนเพิ่งผ่านไปเมื่อวาน
ตรงเส้นขีดแบ่ง และแรงม้า ของวันเวลา
ในความกลวงเปล่า ว่าง ขาดหาย สาบสูญ
ไม่สามารถสรรหา สิ่งใดมาถม ให้เติมเต็ม
เป็นรอยเว้าแหว่ง วิ่นขาด ไม่สมบูรณ์
ครั้นโลกจะหมุน เราจะสะกัดหยุดกับที่ ได้ฤา
ความทรงจำของฉัน อาจไม่ถึงกับ เพื่อนสนิท
ความหลังของฉัน อาจไม่ถึงกับ แฟนฉัน
การแอบปลื้มใครสักคน ความรู้สึกของดอกไม้
เด็กผู้ชายคนหนึ่งแอบปลื้มเด็กผู้หญิงคนนึง อยู่ในใจ
ช่วงเวลา เลยผ่าน หมดสิทธิ์ที่จะยื้อ
ความเนิ่นนานของเวลา เราต่างมีเส้นทางของตัวเอง
เส้นทางสายสัมพันธิ์เรายังอยู่ แม้ในฐานะเพื่อนเก่า
คำว่าเพื่อนและมิตรภาพ เรื่องราวเก่าๆ ยังฝังอยู่ในใจ
..................เธอไม่ได้ไปไหนเลย........................
16 มกราคม 2550
.
หน้าส่วนตัว
559
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
