ฉันหันไปจับสร้อยคอชิ้นหนึ่งร้อยด้วยลูกปัดสีสันผสมปนเปไปหมดอาจเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง "บูเนกาด๊า" ฉันถามซึ่งหมายความว่า "อันนี้ราคาเท่าไร" มูร้าทรีบตอบเสียงดังฟังชัด "อิกิ้บูจุ๊ค" ฉันพูดทวนตามเร็วๆ "อิกิ้บูจุ๊ก" ทั้งคู่หัวเราะร่า เอิ๊กอ๊าก แววตามีความสุขแล้วพูดเลียนแบบเสียง"อิกี้บูจุ๊ก อิกี้บูจุ๊ก" เสียงสำเนียงของฉันคงจะแปลกๆ เพี๊ยนๆ ไปจากพวกเขา
มูร้าทและเอดานุ๊ช พยายามสอนทำปากให้พูดออกเสียงตามช้าๆ ทุกครั้งที่พูดตามเขาจะดีใจหัวเราะเหมือนกับกำลังฝึกหัดสอนเด็กขวบสองขวบ ทำให้นึกถึงฝรั่งที่พูดภาษาไทยไม่ชัด ฉันก็คงจะขำหัวเราะเหมือนเด็กสองคนนี้ เราสามคนคุยกันไม่ค่อยได
25
0
0
หน้าส่วนตัว
