" ว้าย..."
เสียงของน่านฟ้าดังขึ้นหลังจากที่หนังสือเกือบ 10 เล่มที่อยู่ในมือของเธอหล่นกระจายไปทั่วพื้น ตัวเธอเองก็ล้มลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้น แว่นตากรอบสีดำหนาเทอะทะของหล่อนก็กระเด็นหายไปด้วย พอได้สติเธอก็รีบควานหามันทันที
" แว่นตาของคุณอยู่นี่ครับ ผมขอโทษที่ชนคุณ"
เขาส่งแว่นตาให้เธอแล้วกุลีกุจอช่วยเก็บหนังสือมาเรียงซ้อนกัน
" ไม่เป็นไรค่ะ ฉันซุ่มซ่ามเอง เป็นอย่างนี้เสมอล่ะค่ะ "
เธอก้มเก็บหนังสือต่อไปโดยที่ไม่เงยหน้ามองเขาสักนิดเดียว
" เอ่อ..ครับ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า "
เขาถามด้วยนำเสียงห่วงใยจริงๆ
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ "
น่านฟ้าอายเหลือเกิน เธอต่างหากที่ต้องขอโทษเขา
1433
2
0
หน้าส่วนตัว
