ด็อกซ่า
ณ ห้องเรียนเอกวิชาท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยกันดารแห่งหนึ่ง “อีคิม...อีคิม....เพี๊ยะ!!!”“โอ๊ยย....อีหนุ่ย..นี่แกจะตีฉันทำไมเนี่ย..เจ็บนะ...”(ตะคอก) “เอ้า..อีนี้...ฉันเรียกตั้งนานไม่ได้ยินน่ะ” “อ้อเหรอ..มีไรย่ะ” “สงสัย..นางจะกำลังเพ้อฝันถึงรุ่นพี่สมัยประถม”
อีหนุ่ยหันไปหัวเราะกับเพื่อนสาว คิกคัก“มัธยมแก....เฮ้ย!!ป่าวคิดถึงใครเลย”(ส่ายหน้า)“เอ้อๆ..แล้วแต่จ้ะ....ไปกินข้าวเที่ยงกัน”“อะเค..หนุ่ย...”“อีคิม...เรียกกูว่านุ่น............”“เอ้อๆ...อีวรนุช...ฮ่าๆ”“อีปลวกแคระ (เสียงจิก)”“อือๆ...นุ่นไปกินข้าวกันเถอะค่ะ กูหิวแล้ว...” และเรากับเพื่อนๆก็เดินไปกินข้าวที่ห้องอาหารเหมือนเช่นเคย
หนุ่ยเป็นเพื่อนสาวป
4351
0
0
หน้าส่วนตัว
