กระต่ายใต้เงาจันทร์
เวลาที่คนเรามีความสุข มักนึกย้อนอดีต ถึงวันเวลาที่ประทับใจกับความทรงจำที่ทรงคุณค่า หลายคนคงมีความรู้สึกเช่นนี้ สมองคนเราคงเหมือนลิ้นชัก ที่เปิดปิด และเก็บเรื่องราวต่างๆ แต่น่าแปลกที่คนเราเลือกจะเก็บเรื่องที่เลวร้ายมากกว่าเรื่องที่ดี
แต่สำหรับฉัน เรื่องราวที่เลวร้ายฉันจะเลือกเก็บไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ ไว้เป็นบทเรียนและเรียนรู้ที่จะนิ่งเฉยสงบนิ่งไม่ทุรนทุรายกับความทรงจำในอดีตอีกต่อไป
การจดจำในเรื่องที่ดีทำให้ คนเรามีความสุข และอมยิ้มไปกับการมองเรื่องราวนั้นผ่านรูปภาพ
มโนภาพเหตุการณ์จะค่อยๆผุดพรายเหมือนเราได้ดูหนังที่ฉายซ้ำขึ้นอีกครั้ง
ปีหนึ่งเต็มๆแล้วสิน่ะ ค่ายนักเขียนน้อยที