สะพั่งสะท้านไมภพ
เสียงรถหวอ ดังว่า ตายแหน่ ๆ ๆๆๆๆๆ ผ่านไปในยามค่ำคืน ผม สะพั่ง สะท้านไมภพ นอนบนเตียงอ่อนนุ่มในยามค่ำคืน แม้อากาศจะเย็นสบายในหน้าหนาว แต่ทว่าความเครียดในเรื่องต่างๆประดังเข้ามาอย่างเป็นระลอกของคลื่น ระลอกแล้ว ระลอกเล่า ทำไมหนา ทำไมน้า ผมพึมพัมไปตามเรื่องเท่าที่ทำได้
ผมคิดถึงวิธีทำสมาธิ หายใจเข้าพุท หายใจออกโธ ผมคิดถึงมหาสติปัฏฐานสี่ แต่ทว่า ผมไม่อยากทำ มันไม่สงบพอที่จะทำใจได้
ผมลงไปข้างล่างและออกไปสูบบุหรี่นอก พ่นควันออกจากปากและจมูก และมองดูท้องฟ้า ดวงดาว และอากาศยานที่บินเห็นแสงแว๊บๆลิบๆ
แม้จะสูบจนหมดมวลแล้วก็ตามแต่ทว่า เหมือนเดิม ทุกสิ่งทุกอย่างยังเหมือนเดิม ผมเดินเซนิดๆด้วยควา
หน้าส่วนตัว
1295
0
0
