ผมยืนรอรถรางอยู่เงียบๆ รถรางเที่ยวสุดท้ายที่จะพาผมกลับที่พัก.. อากาศยามดึกหนาว แสงไปสลัวๆตรงสถานีรถรางเล็กๆแห่งนี้ยิ่งดูเหมือนจะขับให้อากาศยิ่งหนาว ยิ่งเหงาเพิ่มมากขึ้น.. ผมเพิ่งกลับจากบ้านเพื่อน.. ถ้าพูดกันจริงๆต้องเรียกว่าคนรักมากกว่า วันนี้ผมกลับดึกกว่าทุกๆวัน เพราะกว่าจะไปถึงที่นั่นก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว ผมไปเพียงเพื่อพูดอะไรกับเธอแค่สองสามคำ ตอนที่ผมไปถึง เธอนอนหลับไปแล้ว แต่ยังมีเพื่อนอีกคนของเธอที่เช่าบ้านอยู่ด้วยกันที่ยังตื่นอยู่.. ด้วยความคุ้นเคย ผมเข้าไปหาเธอในห้อง เธอหลับทั้งๆที่ไฟยังเปิด มือยังแตะอยู่ที่โทรศัพท์มือถือที่ข้างหมอน บางทีเธออาจยังรอข้อความ ราตรีสวัสดิ์ จากผม ข้อความที