ย้อนไปเมื่อสิบปีที่แล้ว....เวลาย่ำค่ำ..
"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง" เสียงกริ่งจักรยานไล่หลังเด็กสาวมัธยมปลาย คนหนึ่ง เธอกำลังเดินเข้าซอย หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจเล่าเรียนประจำวันแล้ว ด้วยท่าทางระโหยโรยแรงเพราะต้องซ้อมวอลเล่ย์บอลต่อหลังเลิกเรียน ยังไม่ได้แตะอะไรเลย เธอหันไปมองเสียงนั้น ..
ปราง กระเป๋าหนักไม๊ เราช่วยถือน่ะ นั่นเป็นประโยคแรกที่บูชิตทักทายฉัน
ไม่เป็นไรหรอกบูชิต จะถึงบ้านอยู่แล้ว แค่นี้เองเราถือได้ ขอบคุณมากน่ะบูชิต บูชิตยิ้มๆ แล้วขี่จักรยานล่วงหน้าไปก่อน ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่มาตอแยอีกเลย เพียงแต่ทักทายกันตามประสาเพื่อน ซึ่งฉันรู้สึกกับเขาเท่านั้นจริงๆ เพื่อนชายยังอีกนานนัก รักใ
34
0
0
หน้าส่วนตัว
